Translate

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013

Τα Νησιά των Προβάτων


   Τα νησιά των προβάτων (στα Παλαιά Σκανδιναβικά fár «ζώα της φάρμας», fær-øer «τα νησιά των προβάτων»). Είναι μια ομάδα 18 νησιών που ανήκουν στο Βασίλειο της Δανίας, μεταξύ της Νορβηγικής θάλασσας και του Β. Ατλαντικού Ωκεανού.
Υπάρχει η θεωρία ότι τα νησιά Faroe κατοικήθηκαν πρώτη φορά κατά τη μετανάστευση των Ιρλανδών μοναχών με επικεφαλή τον Brendan γύρω  στον 6ο αιώνα μ.Χ.. (έρχεται σε αντίθεση με την ανακάλυψη γύρης που θέλει τα νησιά να κατοικήθηκαν λίγο πιο νωρίς) και αργότερα από άλλους κατά τον 7ο.
Η πρώτη μνεία για τα νησιά είναι το 825 από τον Ιρλανδό μοναχό Dicuil, που τα αναφέρει στο δοκίμιο «The Book of Measurement of the Earth».
«Υπάρχουν πολλά άλλα νησιά βόρεια από τη Βρετανική θάλασσα. Ένα το βλέπεις μόλις αποπλεύσεις βόρεια από τη Βρετανία με δυο μέρες και δυο νύχτες πλήρους ταξιδιού με και καλό άνεμο όλη την ώρα. Ένα ευσεβής ιερέας μου είπε ότι σε δυο καλοκαιρινές μέρες και νύχτες πήγε εκεί με ένα μικρό πλοία με δυο κωπηλάτες και προσάραξε σε ένα από τα νησιά. Τα νησιά ως επί το πλείστον είναι μικρά και έχουν στενά κανάλια μεταξύ τους, όπου οι μοναχοί είχαν έρθει πριν από 100 χρόνια από τη Σκοτία μας για να ζήσουν στα νησιά. Αλλά ακόμα και από την αυγή του χρόνου, τα νησιά δεν ήταν κατάλληλα για κατοίκηση και έτσι οι Βίκινγκς ανάγκασαν τους ιερείς να τα εγκαταλείψουν, αλλά έχουν αναρίθμητα πρόβατα και πολλών ειδών θαλάσσια πουλιά».
Η πρώτη αποικία των νησιών τοποθετείτε το 825 από τον Grim Kambam, πιθανόν Κέλτικης καταγωγής. Μνεία για την κατοίκηση των νησιών είναι το Saga of Faroese του 13ου αιώνα, ότι ο Kambam κατοίκησε πρώτα το νησί Eysturoy, αλλά αναφέρει τα έτη 885-890, την εποχή του τυράννου Harald Fairhair (πιθανόν ο συγγραφέας να είχε μπερδευτεί μένα ένα άλλο οικισμό).   
Tο Saga of Faroese δε σώζεται, ενώ υπάρχουν μόνο αντίγραφα αυτού μέσα σε άλλα χειρόγραφα και συγκεκριμένα στο Óláfs saga Tryggvasonar (The Greatest Saga of Óláfr Tryggvason) και στο Flateyjarbók (Flatey Book), κάθε ένα από τα οποία δίνει διαφορετικό κατακτητή (Óláfr Tryggvason και Grímr Kamban αντίστοιχα). 
   Η κατοίκηση των Βίκινγκς εξαπλώθηκε σε όλα τα νησιά και η κάθε αποικία είχε τη δική της βουλή τους ονομάστηκε ting, που ασκούσε νομοθετική και δικαστική εξουσία, με κυριότερο αυτό της Tinganes στη Torshawn Το πιο σημαντικό νομοθετικό σώμα ήταν το Gulatingslógin, ένας αρχαίος αγροτικός νόμος, ο οποίος πέρασε σε γραπτή μορφή το 1100, με έδρα αρχικά το Gulating στο Vestlandet της Νορβηγίας.
   Η μετακίνηση μεταξύ των νησιών ξεκίνησε το 1298 εξαιτίας των διάφορων γεγονότων την περίοδο του Μεσαίωνα διευκολύνοντας το εμπόριο, όπου έγινε το 1535 μονοπωλιακό και καθιστώντας τη γυναίκα ένα πολύ παραγωγικό μέλος.

Κάτοψη της ανασκαφής στο Kvivik.
Ρουνικό ποίημα σε πέτρα από το Famjin στο Suffuroy.
Η σφραγίδα της Gulating.
Το βουνό Kirvi στο Suduroy

ΆΛΛΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΩΝ ΝΗΣΙΩΝ


Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2013

Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΟΥ WENAMUN - ΜΕΡΟΣ 3

Ο Πάπυρος που εξιστορεί την περιπέτεια του Wenamun.
Αυτός έδωσε τα γράμματά μου στο χέρι του απεσταλμένου του. Φόρτωσε την καρίνα, την πλώρη και την πρύμνη. Προσέθεσε τέσσερις άλλους κομμένους κορμούς δέντρων, συνολικά επτά κομμάτια ναυπηγικής, και τα έστειλε στην Αίγυπτό. Ο απεσταλμένος του, ο οποίος πήγε στην Αίγυπτο, γύρισε σε μένα στη Συρία τον πρώτο μήνα του χειμώνα. Ο Smendes και η Tantamun έστειλαν: τέσσερα αγγεία και ένα δοχείο τύπου kakmen χρυσό, πέντε αγγεία ασήμι, δέκα βασιλικά λινά ενδύματα, δέκα ενδύματα τύπου hrd, πεντακόσια κομμάτια βοδινού δέρματος, πεντακόσια σχοινιά, είκοσι σακιά φάκες και τριάντα καλάθια γεμάτα ψάρια. Και η Tantamun έστειλε σε μένα: πέντε λινά ενδύματα, πέντε ενδύματα τύπου hrd, ένα σακί φακές και πέντε καλάθια ψάρια.
Ο ηγεμόνας χάρηκε ιδιαίτερα. Διόρισε 300 ανθρώπους και 300 βόδια και επέβαλε σ’ αυτούς κάποιους επιθεωρητές, με σκοπό να κόψουν ξυλεία. Τα ξύλα τελικά κόπηκαν και έμειναν εκεί όλο το χειμώνα. Τον τρίτο μήνα του χειμώνα τα έσυραν στην άκρη της θάλασσας. Τότε ήρθε ο ηγεμόνας εκεί πέρα, στάθηκε κοντά στα ξύλα και έστειλε κάποιους ανθρώπους να μου πουν: «Έλα». Όταν λοιπόν μεταφέρθηκα ενώπιόν του, η σκιά του επίσημου αλεξηλίου του έπεσε πάνω μου. Τότε ο Penamun, ένας θαλαμηπόλος του, προσέγγισε προς εμένα λέγοντας: «Η σκιά του Μεγάλου Οίκου, Ζωή, Ευημερία, Υγεία, έπεσε πάνω σου». Ο ηγεμόνας ενοχλήθηκε και είπε: «Άφησέ το ήσυχο».
Όταν στάθηκα ενώπιόν του, αυτός απευθύνθηκε σε μένα και μου είπε: «Κοίτα, την δουλεία, την οποία έκαναν οι πρόγονοι μου στο παρελθόν, έκανα επίσης, αν και εσύ δεν έκανες για μένα εκείνο, το οποίο οι πρόγονοί σου έκαναν για τους δικούς μου. Κοίτα, έφτασε το τελευταίο κομμάτι ξύλου και είναι έτοιμο. Πράξε, όπως επιθυμώ εγώ και έλα να τα φορτώσεις. Γιατί, όντως, δεν σου δόθηκαν εσένα όλα αυτά; Μην έρθεις να δεις τον τρόμο της θάλασσας. Γιατί, αν κοιτάξεις τον τρόμο της θάλασσας, θα δεις την δική μου μανία. Πράγματι, δεν έκανα σε σένα αυτό, το οποίο είχε γίνει στους απεσταλμένους του Khaemwese, αφού πρώτα έμειναν δεκαεπτά χρόνια σ’ αυτήν εδώ την χώρα. Πέθαναν επί τόπου». Και είπε στον θαλαμηπόλο του: «Πάρ’ τον και δείξ’ του σε ποιο μέρος βρίσκεται ο τάφος τους».
Εγώ του είπα: «Μη με κάνεις να το δω. Όσον αφορά τον Khaemvese, εκείνος έστειλε απεσταλμένους, οι οποίοι ήταν κοινοί άνθρωποι και ο ίδιος ήταν ένας κοινός άνθρωπος. Δεν έχεις εδώ κάποιον από τους απεσταλμένους του, παρά το γεγονός ότι λες: «Βιάσου να δεις τους γνωστούς σου». Δεν μπορείς να ικανοποιηθείς και να ανεγείρεις μια στήλη για σένα και να πεις πάνω σ’ αυτήν: «Ο Amun-Re, ο βασιλιάς των θεών, μου έστειλε τον Amen-user-he, τον απεσταλμένο του, Ζωή, Ευημερία, Υγεία, μαζί με τον Wenamun, τον ανθρώπινο απεσταλμένο του, στην αναζήτηση πολύτιμου ξύλου για την Μεγάλη Ιερή Βάρκα του AmunRe, του Βασιλιά των θεών. Το έκοψα, το φόρτωσα και προσέφερα για την μεταφορά δικά μου πλοία και πλήρωμα. Τους έκανα να φτάσουν στην Αίγυπτο, ούτως ώστε να παρακαλέσουν για χάρη μου πενήντα χρόνια ζωής σε πλεόνασμα του πεπρωμένου μου;» Και αν γίνει και περάσει μια άλλη φορά ένας απεσταλμένος από την χώρα της Αιγύπτου, ο οποίος να ξέρει να διαβάζει και διαβάσει το όνομά σου πάνω στην στήλη, εσύ θα δεχτείς νερό από τη Δύση, όπως οι θεοί οι οποίοι είναι εκεί».
Αυτός μου είπε: «Υπάρχει μεγάλη ακρίβεια στα συμβουλευτικά λόγια, τα οποία μου είπες». Εγώ του είπα: «Ως προς τα όσα μου είπες, έχω να σου πω τα εξής: εάν φτάσω σ’ εκείνο το μέρος, όπου βρίσκεται ο Μέγας Αρχιερέας του Amun και εάν εκείνος δει όλα όσα επιτέλεσες, είναι ακριβώς όλα αυτά, τα οποία θα επισύρουν κέρδος σε σένα».
Πήγα στην παραλία, όπου τα συγκεντρωμένα ξύλα είχαν τοποθετηθεί και είδα 11 πλοία, τα οποία είχαν έρθει από τη θάλασσα. Ανήκαν στους Tjeker, οι οποίοι έλεγαν: «Συλλάβετέ τον! Μην επιτρέψετε σε πλοίο του να φύγει από την Αίγυπτο!». Εγώ κάθισα κάτω και έκλαψα πάρα πολύ. Και ο γραφέας του ηγεμόνα ήρθε σε μένα, στο μέρος όπου είχα πέσει σε θλίψη και μου είπε: «Τι σου συμβαίνει;». Εγώ του είπα: «Δε βλέπεις να κατεβαίνουν για δεύτερη φορά στην Αίγυπτο τα αποδημητικά πουλιά; Κοίταξέ τα πώς ταξιδεύουν στο κρύο νερό! Μέχρι πότε λοιπόν θα είμαι εγώ εδώ; Γιατί, δεν τους βλέπεις αυτούς, οι οποίοι έχουν έρθει για να με συλλάβουν;»
Πήγε και τα είπε στον ηγεμόνα. Τότε και ο ηγεμόνας άρχισε να κλαίει, όταν σ’ αυτόν αυτά τα λόγια, έγιναν ακουστά, επειδή ήταν λυπητερά. Διέταξε τον γραφέα του να πάει για να μου φέρει δυο δοχεία κρασί και ένα πρόβατο. Διέταξε επίσης να μου φέρουν την Tentne, μια Αιγύπτια τραγουδίστρια, η οποία έμενε εκεί και της είπε: «Τραγούδησε για αυτόν. Μην αφήσεις την καρδία του αγχωμένη». Και έστειλε ανθρώπους του σε μένα, για να μου πουν: «Φάε, πιες, μην αφήνεις την καρδία σου αγχωμένη. Θα ακούσεις ό, τι έχω να πω αύριο».
Όταν έγινε μέρα, κάλεσε την συνέλευσή του, στάθηκε ανάμεσά τους και είπε στους Tjeker: «Εσείς, γιατί ήρθατε;» Αυτοί του είπαν: «Ήρθαμε πίσω από το καταραμένο πλοίο, το οποίο στέλνεις στην Αίγυπτο και το οποίο σχετίζεται με τους εχθρούς μας». Αυτός τους είπε: «Δεν μπορώ να συλλάβω τον απεσταλμένο του Amun στην ίδια μου τη χώρα. Αφήστε με να το στείλω πέρα αυτό και πηγαίνετε μετά από πίσω, για να τον συλλάβετε».
Μου ζήτησε να επιβιβαστώ και με έστειλε εκεί, πέρα από το θαλάσσιο λιμάνι. Ο αέρας με φύσηξε προς τη γη Αλάσια. Τότε, οι άνθρωποι του λιμανιού χίμηξαν πάνω μου, για να με σκοτώσουν. Με όλες μου τις δυνάμεις τους ξέφυγα και το έβαλα στα πόδια, προς το μέρος όπου βρισκόταν η Hatiba, η πριγκίπισσα της πόλης. Την συνάντησα σε ένα σημείο, όταν εκείνη είχε ήδη φύγει από ένα σπίτι της και πήγαινε σε ένα άλλο. Την χαιρέτησα και είπα στους ανθρώπους, οι οποίοι στέκονταν τριγύρω της: «Δεν υπάρχει ανάμεσά σας κανείς που να καταλαβαίνει αιγυπτιακά;». Ένας ανάμεσά τους είπε: «Εγώ καταλαβαίνω». Του είπα: «Πες στην Κυρία μου ότι άκουσα να λέγεται σε τόσο μακρινό μέρος όσοι οι Θήβες της Αιγύπτου, το μέρος όπου βρίσκεται ο Άμμων: «Εάν γίνεται το Κακό σε κάθε οικιστική συνάθροιση, το Καλό γίνεται στη χώρα Αλάσια»! Τώρα λοιπόν το Κακό γίνεται εδώ επίσης κάθε μέρα;».
Εκείνη μου είπε: «Τι είναι αυτό που του είπες;» Εγώ της είπα: «Εάν η θάλασσα είναι τρικυμισμένη και ο άνεμος παρασύρει τα βήματά μου μέχρι την χώρα, όπου βρίσκεστε, θα επέτρεπες να γίνω πρώτα δεκτός, μόνο και μόνο για να με σκοτώσουν, παρά το γεγονός ότι είμαι απεσταλμένος του Amun; Κοίτα, όσον αφορά εμένα, αυτοί θα επιδιώκουν να με σκοτώσουν μέχρι το Πλήρωμα του Χρόνου. Όσον αφορά τα πλήρωμα του ηγεμόνα της Βύβλου, το οποίο επίσης θέλουν να σκοτώσουν, δεν θα βρει ο κύριός τους δέκα δικά σας πληρώματα, για να τα σκοτώσει και αυτό επίσης;». Κάλεσα τον λαό και όλοι τους δέχτηκαν επίπληξη. Αυτή μου είπε: «Πέρασε τη νύχτα ………

Ο Wenamun ήταν αξιωματούχος του ναού κατά την περίοδο της διπλής "βασιλείας": του Smendes στην Τάνιδα και του Herihor, του ανώτατου ιερέα του Amun στις Θήβες. 

Τρίτη, 20 Αυγούστου 2013

Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΟΥ WENAMUN - ΜΕΡΟΣ 2

Amun-Re

Όταν έγινε μέρα, ο ηγεμόνας έστειλε ανθρώπους, οι οποίοι με προσήγαγαν προς αυτόν, ενώ ο θεός παρέμεινε εν ειρήνη στην σκηνή, την οποία εγώ είχα διαμορφώσει κοντά στην άκρη της θάλασσας.
Βρήκα τον Tjekerbaal να κάθεται στην αίθουσα υποδοχής στον άνω όροφο του μεγάρου του. Είχε τοποθετήσει την πλάτη του προς ένα παράθυρο, τα κύματα έπεφταν πάνω του και η μεγάλη θάλασσα της Συρίας κτυπούσαν το πίσω μέρος του κεφαλιού του.
Εγώ τότε είπα: «Ευλογίες του Amun». Αυτός μου είπε: «Πόσες μέρες έχουν περάσει από την ημέρα που έφυγες από εκείνο το μέρος, όπου κυριαρχεί ο Amun, για να έρθεις εδώ;» Του είπα: «Καιρός δυο μηνών μέχρι τώρα». Αυτός μου είπε: «Εάν είσαι αληθής, μπορείς να μου εμφανίσεις τα διαπιστευτήρια του Amun, που έχεις μαζί σου; Μπορείς να μου εμφανίσεις την επίσημη επιστολή του Μεγάλου Αρχιερέα του Amun, που έχεις στα χέρια σου;». Τότε του είπα: «Τα έδωσα στον Smendes και την Tantamun». Τότε, εκείνος προσεβλήθη και θύμωσε τρομερά. Είπε σε μένα: «Λοιπόν, ούτε διαπιστευτήρια, ούτε επίσημα γράμματα υπάρχουν στα χέρια σου. Πού είναι λοιπόν το πλοίο για την μεταφορά ξύλου κέδρου, το οποίο έδωσε ο Smendes; Πού είναι το συριακό πλήρωμά του; Δεν σε έδωσε άραγε ο Smendes σ’ αυτόν, τον καπετάνιο ενός ξένου πλοίου, ώστε αυτός να σε σκοτώσει και αυτοί να σε πετάξουν στη θάλασσα; Από ποιον λοιπόν πρέπει κάποιος να ζητήσει αυτόν τον θεό; Και εσένα, από ποιον πρέπει λοιπόν κάποιος να βάλει να σε ζητήσουν;». Τέτοια λόγια μου είπε αυτός.
Εγώ είπα: «Αυτό το πλοίο δεν είναι από την Αίγυπτο; Δεν είναι από την Αίγυπτο αυτοί, οι οποίοι κωπηλατούν υπό τις διαταγές του Smendes; Δεν είναι γεγονός ότι αυτός δεν έχει συριακό πλήρωμα;» Αυτός μου είπε: «Δεν υπάρχουν 20 πλοία στο λιμάνι μου; Δεν κάνουν δουλειές όλα αυτά με τον Smendes; Και για την Σιδώνα, αυτό τον άλλο τόπο από όπου πέρασες, δεν υπάρχουν εκεί 50 πλοία, τα οποία κάνουν δουλειές με τον Werekter και εξαρτώνται από τον οίκο του;».
Ήμουν σιωπηλός εκείνη την ώρα. Τότε εκείνος μου απάντησε και μου είπε: «Για να κάνεις τι είδους δουλεία ήρθες εδώ;» Εγώ του είπα: «Έχω έρθει για να βρω πολύτιμο ξύλο για την Μεγάλη Ιερή Βάρκα του AmunRe, του Βασιλιά των θεών. Ό, τι έκανε ο πατέρας σου, ό, τι έκανε ο πατέρας του πατέρα σου, θα κάνεις και εσύ». Του μίλησα έτσι!
Αυτός μου είπε: «Ούτως έχει, αυτό έκαναν, αληθινά. Εάν με πληρώσεις, για να το κάνω, θα το κάνω. Οι άνθρωποί μου έκαναν τέτοιες συναλλαγές, από τότε που ο Φαραώ, Ζωή, Ευημερία, Υγεία, είχε στείλει έξι πλοία, τα οποία ήταν φορτωμένα με αγαθά της Αιγύπτου, τα οποία εκείνος είχε αδειάσει στα αμπάρια τους. Εσύ τι έφερες σε μένα τώρα να έχω;».
Διέταξε να φέρουν το επίσημο πρωτόκολλο των προπατόρων του και να το αναγνώσουν παρουσία μου. Βρήκαν στο πρωτόκολλό του 1000 deben αργύρου και το κάθε είδος καταγραμμένων δώρων. Αυτός μου είπε: «Εάν ο ηγεμόνας της Αιγύπτου ήταν ο κύριος όλων, όσα είναι δικά μου, και εάν εγώ ήμουνα δούλος του πραγματικά, δεν θα έδινε διαταγή να στείλουν χρυσό και ασήμι, για να πει: «Εκτέλεσε την εντολή του Amun». Δεν ήταν βασιλικά δώρα. Αυτά τα οποία έφεραν στον πατέρα; Εγώ εξάλλου, εγώ, δεν είμαι δούλος σου εγώ, ούτε είμαι δούλος εκείνου που σε έστειλε εδώ. Εάν απλά και μόνο φωνάξω στον Λίβανο, ο ουρανός ανοίγει και οι κομμένοι κορμοί πέφτουν εδώ, στην άκρη της θάλασσας. Δώσε μου τα πανιά που φέρατε, για να κινείτε τα πλοία σας, όταν θα είναι φορτωμένα με κορμούς δέντρων με προορισμό την Αίγυπτο! Δώσε μου τα σχοινιά που φέρατε, για να δέσετε τους κέρδους! Γιατί εγώ μόλις που συγκρατιέμαι από το να κάνω όλα αυτά για σας ……, γιατί πρόκειται να το κάνω για σας και για αυτά τα πανιά των πλοίων σας. Αλλιώς, η πλώρη και η πρύμνη μπορεί να βαρύνουν πάρα πολύ και να βουλιάξου και εσύ μπορεί να πεθάνεις στη μέση της θάλασσας. Γιατί ο Amun βροντάει στον ουρανό, από τότε που έδωσε την επόμενη χρονικώς θέση στον Seth. Πραγματικά, ο Άμμων δημιούργησε όλες τις χώρες, το σύνολο του τι υπάρχει, αφού πρώτα θεμελίωσε την Αίγυπτο, από όπου εσύ έχεις έρθει. Έτσι, η ικανότητα σε κάθε θέμα εκπορεύθηκε από εκεί, για να προσεγγίσει και στον χώρο, όπου εγώ βρίσκομαι. Έτσι, η γνώση κάθε θέματος εκπορεύθηκε από εκεί, για να προσεγγίσει και στον χώρο, όπου εγώ βρίσκομαι. Τι σόι πράγματα είναι αυτά τα τρελά ταξίδια, τα οποία σε έβαλαν να κάνεις;».
Εγώ του είπα: «Μεγάλο λάθος. Δεν είναι τρελά αυτά τα ταξίδια που κάνω. Δεν υπάρχει πλοίο στον ποταμό, το οποίο να μην ανήκει στον Amun. Σ’ αυτόν ανήκει ο Λίβανος, για τον οποίο εσύ λες: «Είναι δικός μου». Αυτός είναι ένα συνεχώς αναπτυσσόμενο έδαφος για την Amen-user-he, τον Κύριο κάθε πλοίου. Αλήθεια, ήταν ο Ammun-Re, ο βασιλιάς των θεών, αυτός ο οποίος είπε στον Herihor, τον κύριό μου: «Στείλε με». Αυτός με έκανε να έρθω μαζί με αυτόν τον μεγάλο θεό. Αλλά κοίτα! Κατάφερες να κάνεις αυτόν τον μεγάλο θεό για 29 μέρες να είναι αραγμένος στο λιμάνι σου, ενώ εσύ γνωρίζεις αυτό το μέρος. Δεν είναι εδώ; Δεν είναι αυτός ο θεός, εκείνος ο οποίος ήταν; Είσαι σε θέση να αναμετρηθείς για τον Λίβανο μαζί με τον Amun, τον Κύριό του; Ως προς τα λεγόμενα σου, οι πρότεροι βασιλείς έστειλαν χρυσό και ασήμι. Εάν είχαν στην κατοχή τους ζωή και υγεία, δεν θα έστελναν αυτά τα πράγματα. Διέτασσαν να σταλούν αυτά τα πράγματα ως αντάλλαγμα για ζωή και υγεία. Αλλά ο AmunRe, ο βασιλιάς των θεών, αυτός είναι ο Κύριος της ζωής και της υγείας και ήταν ο Κύριος των γονιών σου. Περνούσαν, όλοι, το διάστημα της ζωής τους κάνοντας προσφορές στον Amun. Και εσύ, επίσης, είσαι δούλος του Amun.
Φαραώ 21ης Δυναστείας (1077-1052 π.Χ.)
Εάν εσύ πεις «θα υπηρετήσω» στον Amun και εάν εσύ ομολογήσεις ότι θα διεκπεραιώσεις την υπόθεσή του, θα έχεις ζωή, θα έχεις ευημερία, θα έχεις υγεία. Θα είσαι ευνοϊκός για τη χώρα σου και τον λαό σου. μην εύχεσαι να αποκτήσεις ότι ανήκει στον AmunRe, τον βασιλιά των θεών. Όντως, ένας λέων αγαπάει ιδιαίτερα την ιδιοκτησία του. Διάταξε να προσέλθει προς εμένα ο γραφέας σου, ώστε να τον στείλω στον Smendes και την Tantamun, αυτούς τους στύλους τους οποίους ο Amun έθεσε για το βόρειο τμήμα της χώρας του. Θα τον στείλω σ’ αυτούς, για να τους πει εκ μέρους μου: «Διάταξε να τα στείλουν, μέχρις ότου γυρίσω στο Νότο. Τότε, θα σας δώσω πίσω ό, τι θα σας έχει λείψει». Έτσι μίλησα σε αυτόν.

Πέμπτη, 15 Αυγούστου 2013

Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΟΥ WENAMUN - ΜΕΡΟΣ 1

O Ramesses III νικάει τους Ανθρώπους της Θάλασσας.
Η δέκατη έκτη μέρα, του τέταρτου μήνα του θέρους, του πέμπτου έτους είναι η ημέρα της αναχώρησης του Σεβάσμιου της Πύλης, Wenamun, από τον Ναό του Amun, του Κυρίου  των Θρόνων των Δυο Χωρών, με σκοπό να φέρει πολύτιμο ξύλο για την Μεγάλη Ιερή Βάρκα του AmunRe, του Βασιλιά των Θεών, η οποία πλέει πάνω στο Νείλο και ονομάζεται Amen-user-he.
- Την ημέρα της άφιξης μου στην Τάνιδα, σ’ αυτήν την πόλη όπου κυριαρχούν ο Smendes και η Tantamun, τους έδωσα τα διαπιστευτήρια του AmunRe, του Βασιλιά των Θεών. Τα ανέγνωσαν ενώπιόν τους και αυτοί είπαν: «Ναι, θα κάνουμε κατά πως είπε ο AmunRe, ο Βασιλιάς των Θεών, ο Κύριός μας».
Παρέμεινα στην Τάνιδα λίγο, μέχρι τον πρώτο μήνα της πλημμύρας. Τότε, ο Smendes και η Tantamun με εξαπέστειλαν μαζί με τον καπετάνιο του πλοίου, τον Mengebet, και έτσι εγώ ξανοίχτηκα στη Μεγάλη Θάλασσα της Συρίας την πρώτη μέρα του πρώτου μήνα της πλημμύρας[1]. Έφτασα στο Ντορ, μια πόλη των Tjeker[2], όπου ο ηγεμόνας της πόλης, ο Beder, διέταξε να μου φέρουν 50 φύλλα άρτου, ένα δοχείο κρασί και ένα κομμάτι μπούτι βοδινό.
Το λιμάνι του Ντόρ.

Τότε ένας άνθρωπος από το πλοίο μου έφυγε, αφού έκλεψε ένα χρυσό αγγείο αξίας 5 deben, τέσσερις ασημένιες στάμνες αξίας 20 deben και ένα σάκο με ασήμι αξίας 11 deben, δηλαδή συνολικά 5 deben χρυσό και 31 deben ασήμι.
Σηκώθηκα εκείνο το πρωί, πήγα εκεί όπου ήταν ο ηγεμόνας και του είπα: «Με έκλεψαν μέσα στο λιμάνι σου. Λοιπόν, εσύ είσαι ο ηγεμόνας αυτής της χώρας, εσύ είσαι αυτός που την ελέγχει. Ψάξε για την περιουσία μου. Όντως, η περιουσία ανήκει στον AmunRe, τον Βασιλιά των Θεών, τον Κύριο των Δυο Χωρών. Ανήκει στον Smendes, ανήκει στον Herihor, τον κύριό μου, καθώς και στους άλλους μεγιστάνες της Αιγύπτου. Εσύ εξάλλου ανήκεις στον Amun. Σ’ αυτόν επίσης ανήκει ο Weret, ανήκει ο Mekmer, Ανήκει ο Tjekerbaal, ο ηγεμόνας της Βύβλου».
Τότε ο Beder μου είπε: «Μιλάς σοβαρά ή αστειεύεσαι;» Και, κοίτα δεν μπορώ να καταλάβω την θεωρία που μου αναπτύσσεις. Εάν θα ήταν κάποιος που να ανήκει στη δική μου χώρα εκείνος που θα είχε πάρει στο πλοίο σου και θα είχε κλέψει το ασήμι σου, θα σου το είχα αντικαταστήσει από τις αποθήκες μου, ώσπου να βρεθεί εκείνος ο κλέφτης σου, όποιο και να ήταν το όνομά του. Πραγματικά όμως, όσον αφορά αυτόν τον κλέφτη, αυτός ο κλέφτης ανήκει σε σένα, ανήκει στο πλοίο σου. Μείνε λίγες μέρες μαζί μου εδώ πέρα. Θα ψάξω γι’ αυτόν».
Έμεινα 9 ημέρες. Ήμουν αραγμένος στο λιμάνι του. Τότε, πήγα σ’ αυτόν και του είπα: «Κοίτα δεν βρήκες αυτή την περιουσία μου. Άφησέ με να φύγω μαζί με όλους που ανήκουν στο πλήρωμα του πλοίου μου και να ανοιχτούμε στη θάλασσα». Τότε εκείνος μου είπε: «Βούλωσε το στόμα σου».
Ο Wenamun μου είπε ότι θα κάνει ό, τι θέλει ο ίδιος, ενώ ο Beder του αντιτείνει να μείνει για λίγο καιρό ακόμη. Όμως, ο Wenamun θέλει να γεμίσει το πλοίο του, όπως ήταν πιο πριν, από πολύτιμα πράγματα. Εκφράζεται με δυσαρέσκεια για τον Beder που δεν τον βοήθησε να βρει τον κλέφτη, ο οποίος τον έκλεψε μέσα στο ίδιο το λιμάνι του και έφυγε. Περνάει από την Τύρο, από όπου δέχεται ως δώρο κάποια ποσότητα αργύρου. Ύστερα, πλέοντας, για να φτάσει στην Βύβλο, όπου βασιλεύει ο Tjekerbaal, συναντάει ένα πλοίο των Tjeker, από το οποίο κλέβει ασήμι 30 deben, λέγοντας ότι θα τους το παρακρατήσει, ώσπου αυτοί να βρουν εκείνον που έκλεψε την περιουσία του. Τονίζει ότι δεν «έκλεψε» αυτό το ποσό. Με όλα αυτά επισύρει την εχθρότητα των Tjeker.
Προσέγγισα στη θάλασσα του λιμανιού της Βύβλου. Έστησα μια σκηνή και διαμόρφωσα εκεί ένα ιερό χώρο για τον Amun των Δρόμων. Τοποθέτησα τα αντικείμενά Του στη σκηνή.
Τότε, ο ηγεμόνας της Βύβλου έστειλε ανθρώπους του σε μένα, να μου μεταφέρουν το μήνυμά του: «Φύγε από το λιμάνι μου». Τότε, έστειλα ανθρώπους μου σ’ αυτόν να του μεταφέρουν το μήνυμά μου: «Τι να κάνω;… Πού να πάω; Εγώ πρέπει να αποσταλώ με συνοδεία πίσω στην Αίγυπτο». Έμεινα 29 μέρες στο λιμάνι του. Κάθε μέρα απασχολούταν με το να στέλνει τους ανθρώπους να μου πουν: «Φύγε από το λιμάνι μου».
Ενώ αυτός προσέφερε θυσίες στους θεούς του, ο θεός κατέλαβε ένα πριγκιπόπουλο από όλα όσα υπήρχαν στη Βύβλο και του εμφύσησε θείο πνεύμα. Αυτό είπε στον Tjekerbaal: «Απόδωσε προσοχή στον θεό. Κάλεσε αυτόν τον απεσταλμένο, ο οποίος τον φέρει μέσα του. Είναι ο Άμμων που τον στέλνει προς τα εδώ: είναι Αυτός που τον έκανε να έρθει».
Ε! λοιπόν! Όταν ο εκστασιασμένος εκστασιάστηκε, εκείνη τη νύχτα, βρήκα ένα πλοίο, το οποίο έπλεε προς την Αίγυπτο. Φόρτωσα πράγματι όλο μου το βιός σ’ αυτό.
Καθώς κοιτούσα το σκοτάδι, είπα: «Μακάρι να πέσει, ούτως ώστε να φορτώσω αυτόν τον θεό, χωρίς να το δει κανένα μάτι».
Τότε ήρθε ο διοικητής του λιμανιού προς εμένα και είπε: «Περίμενε μέχρι το πρωί, έτσι λέει ο ηγεμόνας». Εγώ του είπα: «Δεν ήσουν εσύ που κάθε μέρα απασχολούταν με το να έρχεσαι σε μένα για να πεις: «Φύγε από το λιμάνι μου»; Τώρα δεν λες «Μείνε αυτή τη νύχτα», ώστε να κάνεις να φύγει αυτό το πλοίο που έχω βρει και μετά να έρ8εις να πεις «Χάσου από εδώ χάμω»;».
Έφυγε και τα είπε στον ηγεμόνα. τότε, ο ηγεμόνας έστειλε κάποιον άνθρωπό του στον καπετάνιο αυτού του πλοίου για να πει: «Περίμενε ώσπου να ξημερώσει, έτσι προστάζει ο ηγεμόνας».



[1] Το αιγυπτιακό ημερολόγιο χώριζε τους μήνες σε τρεις εποχές , που εσώκλειαν 4 μήνες η κάθε μια. Ο πρώτος μήνας της πλημμύρας  είναι ο Ahket και ακολουθείται από τον 2ο, 3ο και 4ο Ahket. Οι άλλες εποχές ήταν ο Peret και ο Shemu.
[2] Ήταν μια φυλή των Ανθρώπων της Θάλασσας, οι οποίοι ανέπτυξαν το λιμάνι του Ντορ στη Χαναάν κατά τον 12ο
  αιώνα π.Χ.. Υπάρχει και προγενέστερη αναφορά τους κατά τη βασιλεία του Ramesses III.

Σάββατο, 10 Αυγούστου 2013

Η Τέχνη της Βυζαντινής Διπλωματίας


Το Βυζαντινό κράτος ήταν περιτριγυρισμένο από εχθρούς, για αυτό ήταν συνεχώς σε επιφυλακή, ώστε να αντιμετωπίζει πιθανές εφόδους και επιθέσεις. Παρ'όλη την ένοπλη τακτική που ακολουθούσε δε θα μπορούσε μια τέτοια αυτοκρατορία να περιοριστεί μονάχα σε αυτό το πλαίσιο. Για αυτό το λόγο δημιουργήθηκε μια νέα τακτική «πολέμου», ώστε να γίνει εφικτή η ειρηνική προσέγγιση του εχθρού και η εξουδετέρωσή του. Αυτή η τακτική της μη χρήσης όπλων το κατάφερε η διπλωματία. 
Μέσω της διπλωματίας γίνεται ανταλλαγή υλικού και πνευματικού πολιτισμού και στόχος της είναι εξομάλυνση των σχέσεων ανάμεσα σε δυο κράτη. Ο διπλωμάτης θεωρείται ο επίσημος απεσταλμένος της χώρας, ο οποίος καταγράφει τα πράγματα που γίνονται στο ξένο κράτος όπου διαμένει και ενημερώνει με αυτά τη χώρα του.
Η ιστορία της διπλωματίας του Βυζαντίου αρχίζει από τη στιγμή που η ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία αντιλαμβάνεται ότι έξω από τα σύνορά της υπάρχουν και άλλα οργανωμένα κράτη, αντίθετα με πριν (4ος – 5ος) που το μόνο κράτος που αναγνωριζόταν ήταν αυτό των Σασσανιδών. Η τέχνη της διπλωματίας ακμάζει στο Βυζάντιο από τη βυζαντινή διοίκηση και η  εποχή του Ιουστινιανού θεωρείται ως περίοδος της εντατικής ενασχόλησης με τη αυτή.
Η πρώτη καταγεγραμμένη αποστολή με πρεσβευτές πραγματοποιείται το 476 από τον αυτοκράτορα Ζήνωνα προς τον Βάνδαλο ηγεμόνα της Καρχηδόνας Γιζέριχο, με ανώτατο πρεσβευτή το Σέβηρο, ο οποίος από συγκλητικός προβιβάζεται σε πατρίκιο και μαζί με αυτόν ανυψώνεται και το αξίωμα του πρεσβευτή, για να είναι ισότιμο με το αξίωμα του ξένου ηγεμόνα.

Σάββατο, 3 Αυγούστου 2013

ΠΝ Α Θέσεις

Κατά τη διάρκεια της ΠΝ Α Περιόδου πραγματοποιήθηκε μια βαθμιαία αλλαγή στη επιβίωση στις γεωργικές κοινότητες[1]. Αυτή την περίοδο γίνεται στροφή προς την κτηνοτροφία και εμφανίζονται οι πρώτοι οικισμοί (με κυριότερο οικισμό στη Ιεριχώ-Παλαιστίνη[2]), οι οποίοι αποτελούνται από στρογγυλές (ελλειπτικές και περιστασιακά οκτάγωνες)[3] ημιυπόγειες κατοικίες με θεμέλια από πέτρες και ψηφιδωτά πατώματα (Εικ. 1). Τα εποικοδομήματα κατασκευάστηκαν από άψητους πλίνθους με κυρτές διατομές. Οι εστίες ήταν μικρές και καλύπτονταν με στρογγυλές πέτρες. Η στέγη ήταν πιθανώς επίπεδη με ξύλινα δοκάρια και πλεγμένα καλάμια καλυμμένα με λάσπη[4].
Σχεδόν κάθε οικισμός περιέχει δοχεία αποθήκευσης φτιαγμένα είτε από πέτρες είτε από πλίνθους. Οι περιοχές είναι πολύ μεγαλύτερες απ' ό, τι να αυτών των Νατούφιων και περιέχουν τα ίχνη κοινοτικών δομών, όπως ο γνωστός Πύργος της Ιεριχούς (Εικ. 2), που χτίστηκε ενδεχομένως για στις πλημμύρες.  Πίσω από τον τοίχο[5], μέσα στον οικισμό, ήταν ο στρογγυλός πύργος με μια μικρή πόρτα και μια εσωτερική σκάλα. Μερικές μεγάλες και βαθιές στρογγυλευμένες δομές χτισμένες από πλίνθους αποκαλύφθηκαν στη βόρεια πλευρά του πύργου.
Οι ενταφιασμοί βρέθηκαν σε διάφορες θέσεις, συμπεριλαμβανομένου και ανοικτών χώρων όπου αργότερα ενισχύθηκαν. Οι ενταφιασμοί ήταν γενικά ενιαίοι και έλειπαν τα κρανία των ενηλίκων. Δε βρέθηκε κτερίσματα σε καμία περιοχή.

 Το Jerf el Ahmar στη Συρία καλύπτει μια μεγάλη περιοχή, που απλώνεται πάνω από δύο λόφους (Eminence Ouest και Eminence Est), οι οποίοι χωρίζονται από μια κοιλάδα. Κάθε λοφίσκος φιλοξένησε διαφορετικές φυλές, οι οποίες χρησιμοποίησαν διαφορετικά επίπεδα κατοίκησης. Παρόλα αυτά μόνο ένα μικρό μέρος κατοικήθηκε κατά την ΠΝ Α και ΠΝ Β (όχι πάνω από ένα εκτάριο).
Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν κυνηγοί με κύρια διατροφή το κρέας. Έπειτα, έγιναν αγρότες και εμφανίστηκαν τα πρώτα αγροκτήματα με καλές συγκομιδές, τα οποία μετατράπηκαν σε μεγάλα αγροτικά κέντρα. Είχαν πολύ ενεργητική θρησκεία και οι πολιτιστικές λειτουργίες είναι εμφανείς μέσω των σχεδίων και των μεταγραφών. Τα αρχιτεκτονικά, βιομηχανικά, ταφικά και άλλα συστατικά, συμπεριλαμβανομένων των θηλυκών ειδωλίων, δείχνουν ότι αυτό ήταν μια σύνθετη περιοχή σε σχέση με το έθνος και με τη συγγένεια[6].
Αποτελείται από δυο χωριά (ανατολικό και δυτικό) με 40 κτήρια καλά συντηρημένα που χρησιμοποιήθηκαν για θρησκευτικά τελετουργικά, καθώς επίσης και για κατοίκηση. Στο ανατολικό χωριό, ήταν ένα μικρό στρογγυλό σπίτι (Εικ. 3), που είχε καεί. Εκεί βρέθηκαν τρία κρανία βουβαλιών μαζί με τα κέρατα (η θέση τους έδειξε ότι ήταν κρεμασμένα στους τοίχους)[7].
Στο χαμηλότερο μέρος του ανατολικού χωριού, ένα στρογγυλό κτήριο, που ονομάζεται Κοινοτικό Κτίριο (Εικ. 4), ενσωματώνεται εντελώς στο έδαφος και χαρακτηρίζει το όριο της ζώνης θεμελίωσης. Οι ισχυροί ξύλινοι στυλοβάτες κράτησαν ψηλά μια επίπεδη χωμάτινη στέγη που τοποθετήθηκε επάνω σε ένα ξύλινο πλαίσιο[8]. Στο κατώτατο σημείο μιας τρύπας στην οποία βυθιζόταν ένας από αυτούς τους στυλοβάτες, βρέθηκαν δύο ανθρώπινα κρανία.
Το Κοινοτικό Κτήριο (Εικ. 5) στο δυτικό χωριό (Εικ. 6) είναι ένα μεγάλο στρογγυλό κτήριο με βάθος 2.30 μ. και  λεπτούς τοίχους. Ο εσωτερικός χώρος διαιρείται σε 6 κελιά με 2 υπερυψωμένους πάγκους. Και αυτό είχε καεί. Έχει βρεθεί επίσης ένας ανθρώπινος σκελετός, από το οποίο έχει αφαιρεθεί το κρανίο και η σπονδυλική στήλη.




[1] The Oxford Encyclopedia of Archaeology in the Near East, William G. Dever Carol L. Meyers, …, James A. Sauer, Vol. IV, p. 269, Oxford University Press, N. York 1997.
[2] Περίπου το 8000 π.Χ. εμφανίστηκε στη Levant η Ιεριχώ και περιβλήθηκε από έναν πέτρινο τείχος με πληθυσμό 2000-3000 (Encyclopædia Britannica Article, Jericho, Dame Kathleen Mary Kenyon).
[3] Prehistory of the Levant,  O. Bar-Yosef, Vol. 9, p, 101-133, Annual Review of Anthropology, 1980.
[4]  Near East, William, Vol. IV, p. 210.
[5]  Near East, William, Vol. ΙΙΙ, p. 222.
[7]  New Discoveries in Architecture and Symbolism at Jerf el Ahmar (Syria), 1997-1999  from Neo-lithics: A Newsletter of Southwest Asian Lithics Research 1/00,  D. Stordeur, p. 1, H. G.K. Gebel and G. O. Rollefson, Berlin 1999.
[8] Jerf el Ahmar, Stordeur, p. 1.