Translate

Σάββατο, 3 Αυγούστου 2013

ΠΝ Α Θέσεις

Κατά τη διάρκεια της ΠΝ Α Περιόδου πραγματοποιήθηκε μια βαθμιαία αλλαγή στη επιβίωση στις γεωργικές κοινότητες[1]. Αυτή την περίοδο γίνεται στροφή προς την κτηνοτροφία και εμφανίζονται οι πρώτοι οικισμοί (με κυριότερο οικισμό στη Ιεριχώ-Παλαιστίνη[2]), οι οποίοι αποτελούνται από στρογγυλές (ελλειπτικές και περιστασιακά οκτάγωνες)[3] ημιυπόγειες κατοικίες με θεμέλια από πέτρες και ψηφιδωτά πατώματα (Εικ. 1). Τα εποικοδομήματα κατασκευάστηκαν από άψητους πλίνθους με κυρτές διατομές. Οι εστίες ήταν μικρές και καλύπτονταν με στρογγυλές πέτρες. Η στέγη ήταν πιθανώς επίπεδη με ξύλινα δοκάρια και πλεγμένα καλάμια καλυμμένα με λάσπη[4].
Σχεδόν κάθε οικισμός περιέχει δοχεία αποθήκευσης φτιαγμένα είτε από πέτρες είτε από πλίνθους. Οι περιοχές είναι πολύ μεγαλύτερες απ' ό, τι να αυτών των Νατούφιων και περιέχουν τα ίχνη κοινοτικών δομών, όπως ο γνωστός Πύργος της Ιεριχούς (Εικ. 2), που χτίστηκε ενδεχομένως για στις πλημμύρες.  Πίσω από τον τοίχο[5], μέσα στον οικισμό, ήταν ο στρογγυλός πύργος με μια μικρή πόρτα και μια εσωτερική σκάλα. Μερικές μεγάλες και βαθιές στρογγυλευμένες δομές χτισμένες από πλίνθους αποκαλύφθηκαν στη βόρεια πλευρά του πύργου.
Οι ενταφιασμοί βρέθηκαν σε διάφορες θέσεις, συμπεριλαμβανομένου και ανοικτών χώρων όπου αργότερα ενισχύθηκαν. Οι ενταφιασμοί ήταν γενικά ενιαίοι και έλειπαν τα κρανία των ενηλίκων. Δε βρέθηκε κτερίσματα σε καμία περιοχή.

 Το Jerf el Ahmar στη Συρία καλύπτει μια μεγάλη περιοχή, που απλώνεται πάνω από δύο λόφους (Eminence Ouest και Eminence Est), οι οποίοι χωρίζονται από μια κοιλάδα. Κάθε λοφίσκος φιλοξένησε διαφορετικές φυλές, οι οποίες χρησιμοποίησαν διαφορετικά επίπεδα κατοίκησης. Παρόλα αυτά μόνο ένα μικρό μέρος κατοικήθηκε κατά την ΠΝ Α και ΠΝ Β (όχι πάνω από ένα εκτάριο).
Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν κυνηγοί με κύρια διατροφή το κρέας. Έπειτα, έγιναν αγρότες και εμφανίστηκαν τα πρώτα αγροκτήματα με καλές συγκομιδές, τα οποία μετατράπηκαν σε μεγάλα αγροτικά κέντρα. Είχαν πολύ ενεργητική θρησκεία και οι πολιτιστικές λειτουργίες είναι εμφανείς μέσω των σχεδίων και των μεταγραφών. Τα αρχιτεκτονικά, βιομηχανικά, ταφικά και άλλα συστατικά, συμπεριλαμβανομένων των θηλυκών ειδωλίων, δείχνουν ότι αυτό ήταν μια σύνθετη περιοχή σε σχέση με το έθνος και με τη συγγένεια[6].
Αποτελείται από δυο χωριά (ανατολικό και δυτικό) με 40 κτήρια καλά συντηρημένα που χρησιμοποιήθηκαν για θρησκευτικά τελετουργικά, καθώς επίσης και για κατοίκηση. Στο ανατολικό χωριό, ήταν ένα μικρό στρογγυλό σπίτι (Εικ. 3), που είχε καεί. Εκεί βρέθηκαν τρία κρανία βουβαλιών μαζί με τα κέρατα (η θέση τους έδειξε ότι ήταν κρεμασμένα στους τοίχους)[7].
Στο χαμηλότερο μέρος του ανατολικού χωριού, ένα στρογγυλό κτήριο, που ονομάζεται Κοινοτικό Κτίριο (Εικ. 4), ενσωματώνεται εντελώς στο έδαφος και χαρακτηρίζει το όριο της ζώνης θεμελίωσης. Οι ισχυροί ξύλινοι στυλοβάτες κράτησαν ψηλά μια επίπεδη χωμάτινη στέγη που τοποθετήθηκε επάνω σε ένα ξύλινο πλαίσιο[8]. Στο κατώτατο σημείο μιας τρύπας στην οποία βυθιζόταν ένας από αυτούς τους στυλοβάτες, βρέθηκαν δύο ανθρώπινα κρανία.
Το Κοινοτικό Κτήριο (Εικ. 5) στο δυτικό χωριό (Εικ. 6) είναι ένα μεγάλο στρογγυλό κτήριο με βάθος 2.30 μ. και  λεπτούς τοίχους. Ο εσωτερικός χώρος διαιρείται σε 6 κελιά με 2 υπερυψωμένους πάγκους. Και αυτό είχε καεί. Έχει βρεθεί επίσης ένας ανθρώπινος σκελετός, από το οποίο έχει αφαιρεθεί το κρανίο και η σπονδυλική στήλη.




[1] The Oxford Encyclopedia of Archaeology in the Near East, William G. Dever Carol L. Meyers, …, James A. Sauer, Vol. IV, p. 269, Oxford University Press, N. York 1997.
[2] Περίπου το 8000 π.Χ. εμφανίστηκε στη Levant η Ιεριχώ και περιβλήθηκε από έναν πέτρινο τείχος με πληθυσμό 2000-3000 (Encyclopædia Britannica Article, Jericho, Dame Kathleen Mary Kenyon).
[3] Prehistory of the Levant,  O. Bar-Yosef, Vol. 9, p, 101-133, Annual Review of Anthropology, 1980.
[4]  Near East, William, Vol. IV, p. 210.
[5]  Near East, William, Vol. ΙΙΙ, p. 222.
[7]  New Discoveries in Architecture and Symbolism at Jerf el Ahmar (Syria), 1997-1999  from Neo-lithics: A Newsletter of Southwest Asian Lithics Research 1/00,  D. Stordeur, p. 1, H. G.K. Gebel and G. O. Rollefson, Berlin 1999.
[8] Jerf el Ahmar, Stordeur, p. 1.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου